Pierwszy wpis jest zawsze wyjątkowy. To trochę jak otwarcie drzwi do swojego świata, zaproszenie czytelników aby spojrzeli na przyrodę moimi oczami. Tym wpisem zapraszam Cię więc do wspólnej wędrówki, przez mgły, polskie krajobrazy a także w głąb pięknego i tajemniczego makroświata przyrody.
Żyjemy w czasach, w których wszystko przyspiesza. Terminy, wiadomości, powiadomienia, etc. W świecie pełnym pośpiechu łatwo przeoczyć prostą piękność świata. Na tym blogu chcę dzielić się chwilami zatrzymania. Zdjęciami, które powstają z uważności i słowami, które rodzą się z ciszy. Na zdjęciu widzisz zwykłą leśną drogę otuloną mgłą. Była godzina przed 6 rano, sierpniowy poranek na wrzosowiskach przemkowskich. Drzewo we mgle, poranna rosa na trawie, ścieżka, która prowadzi w nieznane. Ktoś stwierdzi, banał. Ktoś inny przystanie na chwilę i złapie refleksję. Wszystko zależy od tego czy potrafimy jeszcze patrzeć, zachwycić się zwyczajnością, czy jednak pędzimy przed siebie na oślep w terenie, zerkając na sportowe aplikacje z licznikiem kilometrów, lub scrollując w sieci palcem czyjeś tablice. Patrząc na tę scenę, uświadamiam sobie jak ważne jest zatrzymanie. Nie tylko w fotografii, ale i w życiu. W świecie pełnym pośpiechu warto zatrzymać się na chwilę i wsłuchać się w ciszę natury. Bo dopiero wtedy, gdy się zatrzymamy, zaczynamy naprawdę widzieć.
Ten wpis to pierwszy krok w nową przygodę, początek mojego bloga fotograficznego. Niczym zapisek w pamiętniku, od którego zaczynam porządkować swoje zdjęcia i myśli by dzielić się nimi z innymi. Za kilka miesięcy lub lat, chcę móc tu wrócić i zobaczyć, że zwykła leśna droga była dla mnie symbolem czegoś nowego.