Na skraju Głogowa nad Odrą, w samym sercu Zagłębia Miedziowego, natura wciąż znajduje swoje przestrzenie. Między zakładami przemysłowymi, torami kolejowymi a starorzeczem Odry o świcie w maju, natrafiłam na morze maków rozciągające się aż po horyzont, w pięknej mglistej scenerii. 
Między nocą a dniem, ciszą a poruszeniem stojąc w tym miejscu, odnosi się wrażenie, że czas się zatrzymał. Mgła unosząca się nad łąką jest jak naturalna zasłona, która odcina obraz od pobliskich kominów, pozwalając zobaczyć krajobraz takim, jakim mógł wyglądać zanim człowiek zaczął wydobywać z ziemi miedź. W tym mglistym krajobrazie znika miejski szum a jedynymi dźwiękami jest cichy brzęk owadów. Między rzeką a kominami widać tu inny rodzaj skarbu. Wracając z tej łąki czuję, że w „kieszeni” mam coś więcej niż zdjęcie. Mam spokój i przypomnienie, że nawet w cieniu przemysłu można rozkwitać, jeśli potrafi się być w pełni tu i teraz, nie uciekając myślami w to co było, lub dopiero będzie.